Ik ben geneigd om mezelf te vergelijken met waar ik nu sta. Niet waar ik vandaan kom. Daar ben ik niet alleen in. Met regelmaat hoor ik mijn cliënten beschrijven welke uitdagingen ze nog tegenkomen. Niet hoeveel nieuwe inzichten en vaardigheden ze al hebben opgedaan.

We zien soms zelf niet hoe ver we al gegroeid zijn
Dat beginpunt kan al lang geleden zijn

Vandaag zie ik in de spiegel dat mijn buik nét wat voller is dan vorige week. Niet plat genoeg vandaag om mij comfortabel te voelen in een croptop.  2 jaar geleden en 5 kg zwaarder droeg ik diezelfde croptop voor het eerst en voelde mij fantastisch. Hoe kan dat contrast nou zo groot zijn?

Zo kan ik talloze voorbeelden noemen. Het is een balanceer act te noemen tussen gedrevenheid versus tevredenheid. Soms kan ik wat extra aansporing goed gebruiken waar ik me op andere momenten onnodig onzeker kan voelen.

Al jaren kickboks ik structureel 3 tot 4 keer per week. Ik vind het fantastisch. Het is een heerlijke uitlaatklep en het blijft uitdagend. Mijn leergierigheid en gedrevenheid kunnen hier volledig in los gaan. Ook ben ik de enige vrouw die naar de wekelijkse techniektraining kom. Zodoende spar ik alleen met mannen waarvan de meeste minstens 2 koppen groter zijn dan ik. Tijdens de training doe ik zeker niet onder, maar lijkt het soms wel alsof ik harder moet werken. In letterlijke zin: ik moet minstens 2 passen overbruggen om in hun buurt te komen waar dat andersom 1 pas is. Ik heb wel eens het idee hebben dat sparren mij totaal niet goed afging terwijl mijn trainingspartners en instructeur juist zien hoe ik vooruit ga.

Al weken ben ik aan het twijfelen of ik bij een andere kickboksschool een proefles zal volgen. Het maakt me onzeker om met nieuwe, onbekende mensen te sparren. Ben ik wel goed genoeg? Daarmee kwam voor mij de realisatie hoe ik blind kan zijn voor mijn eigen kunnen. Genoeg mensen om mij heen kunnen helemaal niet kickboksen. Jaren geleden kon ik niet kickboksen en zou ik waarschijnlijk opkijken naar wie ik nu ben en waar ik nu sta. 5 jaar geleden was ik zo niet-fit dat ik tijdens mijn eerste sportlessen bijna moest overgeven en stond te tollen op mijn benen van de duizeligheid. Dat terwijl ik de oefeningen ook nog eens nauwelijks vol hield.
Waar maak ik me nu dus eigenlijk druk om?

Een heel scala kwam voorbij aan eerdere versies van mezelf, de uitdagingen waar zij toen voor stonden en hoe zij tegen mijn versie van nu aan zouden kijken. Mijn conclusie is duidelijk. Ze zouden bewondering voor mij hebben.
Daarom neem ik mezelf voor: niet teveel aan mezelf twijfelen. In plaats daarvan stel ik me voor wat een jongere versie van mij zou zien. Ik wil graag een voorbeeld kunnen zijn voor die versie. Zij weet waar ik vandaan kom. Dus wil ik nu tegen haar kunnen zeggen dat ik nieuwe uitdagingen aan ga, ook als ik het spannend vind.

Herken jij jezelf in dit verhaal? Dan geef ik deze woorden ook graag aan jou mee: 

Wees een voorbeeld
Voor een jongere versie van jou
Die nu naar jou
Op zou kijken
En maak jezelf nooit meer kleiner dan dat